Kapituła Nagrody im. Księcia Konstantego Ostrogskiego, obradująca 11 stycznia w Akademii Supraskiej pod przewodnictwem Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego Przeglądu prawosławnego, przyznała Nagrody po raz 36. Nagroda honoruje wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju duchowości, myśli i kultury prawosławnej oraz działania na rzecz jednoczenia chrześcijan. W roku 2025 laureatami zostali:

Arcybiskup wrocławski i szczeciński Jerzy (Pańkowski), Prawosławny Ordynariusz Wojskowy, profesor zwyczajny nauk teologicznych, rektor Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, pozostaje od dwunastego roku życia pod duchową opieką i kierownictwem, potem także naukowym, metropolity Cerkwi w Polsce Sawy, który stał się dla niego wielkim autorytetem. Mając trzynaście lat przyszły władyka Jerzy podjął nieodwołalną decyzję o wyborze mniszej drogi życia. Ale podanie o mnisze postrzyżyny złożył 31 maja 1989 roku jako niespełna 15-latek. Ówczesny arcybiskup białostocki i gdański Sawa, chowając podanie do szuflady powiedział: „Za młody jesteś. Daję ci status posłusznika i tajnego nowicjusza”. I oddelegował pod opiekę ówczesnego przełożonego monasteru supraskiego, późniejszego arcybiskupa Mirona (Chodakowskiego). W tym monasterze, gdy uczył się w seminarium duchownym, spędzał wakacje, także Paschę i Boże Narodzenie. W 1989 roku, w święto Supraskiej Ikony Matki Bożej, otrzymał już status lektora. W monasterze w Supraślu doświadczył radości odradzania życia monastycznego, podnoszenia cerkwi Zwiastowania Bogarodzicy z ruin.

Po skończeniu seminarium, przez rok zatrzymał się w Supraślu. Zaocznie studiował w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. W ciągu jednego roku zaliczył dwa lata programu. Wtedy władyka Sawa skierował go na sześcioletnie studia teologiczne w Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa w Atenach. Wcześniej przez rok przebywał w monasterze Paraklitu niedaleko Aten, znanym z surowej reguły, zamkniętym, jak atoskie, przed kobietami, gdzie posiłki spożywano raz dziennie. Nie był więc to przypadek, że pracę doktorską pisał przyszły władyka na temat hezychazmu – „Mistyka światła w tradycji Kościoła Wschodniego”.

1 września 1995 roku otrzymał święcenia diakońskie, a w 1998 roku złożył wieczyste śluby mnisze. Trzy lata później, 10 września, otrzymał święcenia kapłańskie. Z Aten powrócił do monasteru w Jabłecznej nad Bugiem, gdzie w roku jego powrotu pozostawał tylko jeden mnich. Ale monaster zaczął napełniać się przy nim młodymi mnichami, którzy razem podjęli się remontu cerkwi i monasterskich budynków. Przez osiem lat, do 2007 roku, pozostawał ihumenem jabłeczyńskiego monasteru.

Biskupia chirotonia odbyła się 28 stycznia 2007 roku. Otrzymał tytuł biskupa siemiatyckiego i przez kolejne trzy lata pozostawał dyrektorem kancelarii metropolity warszawskiego i całej Polski. 2010 rok przyniósł tragedię smoleńską i śmierć w samolocie arcybiskupa Mirona, prawosławnego ordynariusza wojskowego Wojska Polskiego. Sobór biskupów Cerkwi w Polsce wybrał po katastrofie na ten urząd władykę Jerzego.

16 maja 2017 roku, po śmierci arcybiskupa diecezji wrocławsko-szczecińskiej Jeremiasza, został wybrany na władykę tej diecezji i podniesiony do godności arcybiskupa.

Od 2003 roku uczy seminarzystów w Prawosławnym Seminarium Duchownym i studentów Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. W 2008 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych, a w 2014, mając zaledwie czterdzieści lat, tytuł profesora nauk teologicznych.

Władyka jest autorem wielu artykułów i kilku monografii: „W poszukiwaniu Zbawienia. Bogactwo i piękno życia duchowego w ascetyczno-teologicznej myśli św. Ignacego Branczaninowa”, 2006, „Teologia kerygmatu”, 2012, „Na początku był Chrystus”. Z bp. Marcinem Hintzem, bp. Jerzym Pańkowskim i bp. Grzegorzem Rysiem rozmawiali Jakub Drath i Janusz Poniewierski, 2016, „Nie zaniedbuj w sobie daru łaski… Rozważania o kapłaństwie”, 2016, „Śmierć, pogrzeb i modlitwa za zmarłych w Kościele prawosławnym”, 2018, „Misterium metanoi i spowiedzi”, 2020.

Piastował wiele kierowniczych stanowisk w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej aż po funkcję, już drugą kadencję, rektora tej uczelni.

Jest znany ze swej działalności na forum światowego prawosławia. Wiele razy był członkiem delegacji Cerkwi w Polsce podczas oficjalnych jej wizyt w innych Cerkwiach. Współtworzył komisję, przygotowującą panprawosławny sobór. W 2016 roku był delegatem naszej Cerkwi na Święty i Wielki Sobór Cerkwi Prawosławnej na Krecie.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

Anna Radziukiewicz, fot. autorka, Wikipedia.org, oikonomos